cookies

 

Serwis internetowy swiatkotow.pl używa plików cookies.

Korzystając ze strony internetowej www.swiatkotow.pl wyrażasz zgodę na używanie plików cookies, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.

Więcej szczegółów w naszej Polityce Cookies.

Rozmiar tekstu: A+ A-
08.01.2014 Autor: Kocie Sprawy

Portret kotów leśnych

Tagi: kocie sprawy
Kategoria: Gatunki
Grupę kotów leśnych zaliczamy do ras naturalnych, czyli takich, które powstały bez ingerencji człowieka.
Maine Coon Maine Coon

Jest wielce prawdopodobne, iż koty syberyjskie, norweskie leśne i Maine Coony miały wspólnych przodków. Natomiast ich wygląd zmieniał się wraz ze zmianami klimatycznymi środowiska naturalnego, w którym żyły. Wszystkie te rasy łączy jeszcze jedno: należą one do rodziny kotów półdługowłosych. Niezależnie od ich siły i zwinności, typowych dla leśnego łowcy, są to koty bardzo miłe, wrażliwe i wylewne. Wyróżniają się tym, iż mają zrównoważony temperament, aczkolwiek przez całe życie skore są do zabaw, gonitw za wyimaginowaną zdobyczą. Uwielbiają wspinaczki, przy czym ich zwinność i gracja ruchów chroni przed zniszczeniem nasze cenne bibeloty. Koty te nie znoszą nudy. Dobrze się czują w obecności innych kotów oraz innych zwierząt, a za swoim dwunożnym opiekunem chodzą krok w krok i są wobec niego bardzo lojalne. Mimo swojego „dzikiego" wyglądu odpowiednio zsocjalizowany kot będzie ogromnym pieszczochem, który potrzebuje obecności człowieka.

Koty norweskie leśne często nazywane są wiewiórkami, z uwagi na ich pięknie i bujnie owłosiony ogon. Z ciekawostek na ich temat warto dodać, że norweskie leśne są jedynymi kotami, które potrafią schodzić z drzewa głową w dół. Ze względu na swój zrównoważony temperament bardzo dobrze sprawdzają się w domach, gdzie są małe dzieci. Po swych przodkach odziedziczyły zamiłowanie do natury.
Dzięki temu, iż człowiek nie ingerował w rozwój żadnej z tych ras, koty te raczej nie przysparzają swym opiekunom kłopotów zdrowotnych. W porównaniu z innymi kocimi rasami rzadko odwiedzają gabinety weterynaryjne i przez całe swoje życie cieszą się doskonałym zdrowiem.

Wyróżniają się one spośród innych ras tym, iż są to koty duże, aczkolwiek największym z nich jest Maine Coon. Maine Coon i norweski leśny są kotami długimi i wysokimi, podczas gdy syberyjski jest raczej kotem o zwartej, kompaktowej budowie ciała. W porównaniu z pozostałymi jest on raczej krępy. Kocury zawsze są większe niż kotki. Okrywa włosowa stanowi o nieprzeciętnej urodzie tych kotów.

Omawiane rasy, mimo licznych podobieństw w wyglądzie zewnętrznym, różni znacząco kształt głowy. Głowa kota norweskiego ma kształt trójkątny. Kot ten powinien mieć idealnie prosty profil, a jego skośne oczy kształt migdałów. Głowa Maine Coona przypomina raczej kwadrat. Mimo wielkości, jaką wyróżnia się ten kot spośród pozostałych, jego głowa jest średniej wielkości w stosunku do reszty ciała. Ma ona profil załamujący się na wysokości nosa, a jego oczy są duże, owalne, z wyraźną ekspresją. Natomiast kot syberyjski ma dużą okrągłą głowę z profilem charakteryzującym się małym załamaniem krzywizny na wysokości nosa, a jego oczy są lekko skośne i powinny mieć kształt nieco owalny. Oczy Syberyjczyka, podobnie jak u Maine Coonów, powinny być osadzone dość daleko od siebie. Możemy również zauważyć, iż Maine Coony i koty norweskie mają duże uszy, podczas gdy uszy kotów syberyjskich są mniejsze i bardziej zaokrąglone. Uszy Norwegów i Maine Coonów zakończone są tzw. pędzelkami. Podkreślają one ich dzikość, upodabniając je trochę do żbika. Ta „dzikość" sprawia, iż są jeszcze piękniejsze.

Kot Syberyjski

Cechy ogólne: Średni do dużego, kotki najczęściej mniejsze od kocurów.
Głowa: Nieco dłuższa niż szeroka, łagodnie zaokrąglona, masywna. Czoło szerokie, lekko zaokrąglone. Kości policzkowe dobrze rozwinięte, wysoko osadzone. Nos średniej długości, szeroki, w profilu pokazuje lekki przełom, ale bez stopu. Broda delikatnie cofnięta, profil pokazuje zakrzywioną linię od podbródka do nosa.
Uszy: Średniej wielkości, szeroko otwarte u nasady, zaokrąglone na końcach z pędzelkami. Dość szeroko rozstawione, lekko nachylone ku przodowi.
Oczy: Duże, lekko owalne, nieco skośne, osadzone dość daleko od siebie. Kolor jednolity, każdy kolor dopuszczalny, preferowany jednolity kolor.
Korpus: Mocny kościec, muskularny, mocny kark, szeroka klatka piersiowa, proporcjonalny
Kończyny: Średniej długości, proporcjonalne do tułowia, mocne. Łapy duże, okrągłe, między palcami frędzelki.
Ogon: Długi, gruby, zaokrąglony na końcu, puszysty, bez wiszącej sierści.
Futro: Półdługie, dobrze rozwinięte, bardzo gęste, podszerstek nieprzylegający, włos okrywowy wodoodporny, nieco twardy w dotyku. Letnia szata uboższa niż zimowa. Pełna zimowa szata posiada dobrze rozwiniętą grzywę, portki i kitę. Wszystkie odmiany barwne (z białym i bez białego), dozwolone z wyłączeniem kolorów: czekoladowego, liliowego, cynamonowego i płowego, a także odmian barwnych typu point.

Norweski Leśny

Cechy ogólne: Silny, duży kot. Kocury większe od kotek.
Głowa: W kształcie trójkąta równobocznego. Z boku czoło powinno być zaokrąglone, o odpowiedniej wysokości. Profil długi, prosty - bez załamania (stopu). Mocna broda.
Uszy: Duże, odpowiednio szerokie u nasady, ostro zakończone, z pędzelkami jak u naszego rysia i pokryte długim włosem od środka. Osadzone tak, że zewnętrzna linia stanowi przedłużenie linii głowy od brody do ucha.
Oczy: Duże i owalne, osadzone lekko skośnie. Dozwolone są wszystkie kolory, niezależnie od koloru futra.
Korpus: Długi, o silnej budowie i grubym kośćcu.
Kończyny: Silne, długie, tylne łapy dłuższe niż przednie. Stopy duże, okrągłe, proporcjonalne w stosunku do łap.
Ogon: Długi i puszysty, powinien sięgać przynajmniej do łopatek, a najlepiej do szyi.
Futro: Sierść półdługowłosa. Wełnisty podszerstek pokryty jest gładką, wodoodporną okrywą, która składa się z długich sztywnych i błyszczących włosów, pokrywających tył i boki zwierzęcia. Kot w pełnym futrze posiada wyraźną kryzę i portki. Dopuszczalne są wszystkie kolory i białe znaczenia, z wyjątkiem znaczenia himalajskiego, koloru liliowego, czekoladowego, cynamonowego i płowego.

Maine Coon

Cechy Ogólne: Duży i masywny. Kotki są proporcjonalnie mniejsze od kocurów.
Głowa: Średniej wielkości, kanciasta w kształcie, profil z wyraźnie zaznaczonym stopem. Czoło delikatnie zaokrąglone. Bardzo mocna głowa. Kości policzkowe mocne i umiejscowione dość wysoko. Twarz i nos średniej długości z wyraźnie zaznaczoną kwadratową kufą. Wyraźne przejście między kufą a kośćmi policzkowymi i twarzą.
Uszy: Duże, szerokie u nasady, lekko spiczaste na końcach. Rysie pędzelki pożądane. Umiejscowione wysoko na głowie, dość blisko siebie. Rozstaw uszu powinien być równy szerokości podstawy ucha.
Oczy: Duże i szeroko rozstawione. Lekko owalne, zaokrąglone gdy są szeroko otwarte. Umiejscowione lekko ukośnie. Wszystkie kolory są dozwolone (niebieskie tylko u czysto białych).
Korpus: Długi, o mocnym kośćcu. Muskularny, silny, szeroka klatka piersiowa, proporcjonalny.
Kończyny: Mocne. Muskularne, średniej wielkości. Łapy duże, okrągłe, owłosione między palcami.
Ogon: Długi. Minimalna długość: od nasady do łopatek. Szeroki u nasady. Mocno owłosiony. Sierść na ogonie długa, zwiewna.
Futro: Szata wielosezonowa. Gęsta. Krótsza na głowie, łopatkach i kończynach, dłuższa na grzbiecie i po bokach ciała, długa na portkach i na brzuchu. Jedwabista. Podszerstek miękki. Wszystkie kolory dozwolone, włączając kombinacje z kolorem białym, z wyjątkiem kolorów: point, czekoladowego, liliowego, cynamonowego i płowego. Ilość bieli nie wpływa na ocenę.

KOCIE SPRAWY - Nr 88 LUTY 2010

Komentarze (1)
felis 20-11-2015 18:51:08
zgłoś do moderacji opis rasy norweski leśny zgodny z opisem federacji. ma się nijak do kotów norweskich żyjących za kołem podbiegunowym......:-)
Nie pamiętam hasła
Chcesz dołączyć do nas ? Zarejestruj się
 

Encyklopedia Ras

Kot birmański

Dzisiaj zajmiemy się kotem, który jest zarówno święty, jak i świecki. Kotem, za którym podąża niezwykła legenda tybetańskiego klasztoru.
Więcej o tej rasie

Polub nas na Facebooku!

Innowacyjna gospodarka Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego