Strona główna

To koty muskularne o silnej, twardej budowie. Kot brytyjski pewnie stoi na krótkich i przysadzistych nogach, jego łapki są duże i okrągłe, podobnie zresztą jak ogon, nieco krótszy niż normalnie spotykany u kotów. To taki „Pluszowy Miś”. Najbardziej charakteryzują tego kota właśnie zaokrąglenia: szeroka klatka piersiowa, głowa, szeroko rozstawione krótkie uszy i pełne wyrazu oczy. Nos mają krótki, różniący się jednak od nosów kotów egzotycznych (np. kota syjamskiego). Futro mają krótkie i gęste, z gęstym podszerstkiem. Włosy klasycznego Brytyjczyka nie powinny płasko leżeć, struktura włosa powinna być raczej masywna i chwytliwa w dotyku.

Charakterystyczny kolor oczu to pomarańczowy i miedziany, a w odmianach srebrzystych zwykle zielony. Do dnia dzisiejszego znanych jest ponad 300 odmian koloru umaszczenia u tej rasy. Te dzielą się na kategorie jednokolorowe (niebieski, czarny, rudy, kremowy, czekoladowy, liliowy i biały), dwubarwne, a także (tylko u kotek) trójbarwne. Oprócz tego występuje także znany wzór pręgowany (tabby) we wszystkich kolorach podstawowych. Koty dwubarwne to takie, które tworzą odmianę z wyżej wymienionych kolorów z białym.

Dopiero w 1991 roku w Wielkiej Brytanii uznano kolor point, najmłodszą odmianę barwną kotów brytyjskich; w takiej odmianie, niemalże dosłownie, rzucają się w oczy oczy koloru niebieskiego. 

Kolor czarny także zalicza się do tych, z którymi można kojarzyć rasę brytyjską (BRI n). I nie chodzi tutaj o ciemny odcień srebrzysto-szarego koloru, a o najprawdziwszy kolor czarny. Koty takie wyglądają naprawdę niesamowicie, ponieważ ich włos jest jednolicie czarny na całej jego długości, od nasady do końca. To głęboka, hebanowa czerń, na której tle pomarańczowe oczy wyglądają ekstrawagancko i egzotycznie.