Strona główna

Nie za duży i nie za mały. Na pewno nie całkiem przysadzisty, ale też wcale nie zwiewny jak piórko. O średniej budowie ciała i średniej wadze, muskularny. Patrząc na niego od przodu nie sposób nie zachwycić się oczami, których nie da się porównać z oczami żadnej innej rasy. Są stosunkowo duże, jeśli porównujemy je z całą głową, ale czysta radość dla obserwatora. Mają one w sobie bowiem wyjątkową głębię i spojrzenie, które zapiera dech w piersiach. Niektórzy porównują spojrzenie koratów do kropli rosy na liściach kwiatu lotosu. Koty rodzą się z niebieskim kolorem oczu, który zmienia się później w kolor bursztynowy, z charakterystycznym zielonym blaskiem wokół tęczówki. Dopiero gdy kot osiąga dorosłość (trwa to do 3. roku życia albo trochę dłużej) kolor oczu nabiera zielonej, świecącej barwy. Kształt mają okrągły i są rozstawione dość szeroko.

Głowa Korata, dzięki płaskiemu, szerokiemu czołu oraz silnej szczęce, przypomina kształtem serce. Bardzo wrażliwe na dźwięki uszy są duże, wysoko położone i nadają kotu postawę czujną i uważną. Końcówki uszu są lekko zaokrąglone. Nos Korata jest stosunkowo długi w porównaniu do rozmiaru głowy i charakteryzuje się delikatnie zaznaczonym stopem. Widoczne też jest lekkie wychylenie do dołu czubka nosa, przypominające w kształcie nos lwa.

Tylne nogi są trochę dłuższe od przednich, a owalne łapki mają z przodu pięć, a z tyłu cztery palce. Średniej długości ogon jest gruby u nasady, a na końcu zaokrąglony. Skóra na łapkach i na nosie jest albo ciemnoniebieska albo w kolorze lawendy.

Wyjątkowa jest krótka, pozbawiona podszerstka sierść Korata. W dotyku przypomina bawełnę, jest bardzo delikatna i przyjemna, mocno przylega do ciała. Koraty nie posiadają trzech warstw futra tylko tę jedną, która zarówno z daleka, jak i z bliska niemalże lśni kiedy Korat się rusza. Ma tendencję do łamania się w okolicach kręgosłupa podczas wykonywania szybkich, gwałtownych ruchów.

Niewątpliwie najbardziej rzuca się w oczy kolor futra Korata, dzięki któremu stał on się bohaterem wierszy i legend. Faktycznie, jeśli bliżej przyjrzymy się umaszczeniu tej wyjątkowej istoty, to zobaczymy w nim i niepokój chmur deszczowych, i spokój niebieskiego nieba. Kolor szaroniebieski to jedyna barwa, w której tej kot z Tajlandii może występować. Każdy włos powinien być jaśniejszy u podstawy, ciemnieć wzdłuż włosa do koloru ciemnoniebieskiego i być zakończony barwą srebrną (im więcej srebrnego, tym lepiej). To właśnie ta ściśle określona mieszanka nadaje kotu wyjątkowy błyszczący poblask.