Strona główna

Historia tej nieziemskiej rasy rozpoczyna się 21 lipca 1950 roku, w dość nieoczekiwany sposób. Natura potrafi płatać przeróżne figle i właśnie tego dnia postanowiła trochę poszaleć. Szaleństwo otrzymało imię Kallibunker (swoją drogą równie oryginalne jak wygląd) i rozpoczęło kosmiczną inwazję na świat.

W Bodmin Moor, spokojnym kornwalijskim mieście, Serena – pewna zwyczajna szylkretowa kotka – urodziła pięcioro kociąt. Fakt ten zapewne przeszedłby bez echa, gdyby nie mały miauczący kosmita. Cztery koty z miotu wyglądały całkiem zwyczajnie, podobnie jak ich mama. Natomiast piąte kocię wzbudziło niemałe zdziwienie, ponieważ ani trochę nie przypominało rodzeństwa. Co więcej, nie przypominało żadnego kota znanego w okolicy! W odróżnieniu od pozostałych kotów – typowych, okrągłych angielskich dachowców, Kallibunker był smukły, długi, biało-rudy, z uszami jak talerze satelitarne, a jego futro było niezwykle krótkie i w dodatku kręcone. Generalnie, wyglądał jak nietoperz po trwałej ondulacji.

Opiekunka kociej familii, pani Nina Ennismore, po konsultacji z genetykiem, postanowiła skorzystać z tej spontanicznej mutacji i zapoczątkować hodowlę nowej rasy. Z racji miejsca zamieszkania, Kornwalii (Cornwall) i podobieństwa Kallibunkera do królika rasy Astrex (ma kręcone futro), nowy koci ród otrzymał nazwę Cornish Rex, przetłumaczoną na język polski jako Reks kornwalijski. Próby genetyczne wykazały, że gen odpowiedzialny za niecodzienną mutację jest recesywny i wskazane jest kojarzenie krewniacze. Kallibunker został skrzyżowany ze swoją matką. W tym miocie było już kilka kociąt z kręconym futrem i oryginalnym wyglądem.

Rozwój rasy nie przebiegał gładko i bez problemów. Oczywiście, udało się zarejestrować Cornish Rexa jako nową rasę (nastąpiło to w roku 1967), ale populacja nie była duża. Zaczęło brakować kotów, a tym samym materiału genetycznego. Do hodowli wprowadzono krzyżowanie niekrewniacze z kotami brytyjskimi krótkowłosymi i rosyjskimi niebieskimi. Dzięki niemu nie tylko udało się przedłużyć rasę, ale także wzbogacić pulę genetyczną o nowe cechy, na przykład kolor od kota rosyjskiego niebieskiego. Od 1970 roku hodowla Reksów kornwalijskich w Europie zaczęła rozwijać się o wiele prężniej.

Rasa dotarła także za Ocean. W roku 1957 powędrowała tam kotka, będąca w ciąży z synem Kallibunkera. Ich potomstwo dało początek amerykańskiej linii rasy. W 1979 roku CFA uznało rasę w Stanach Zjednoczonych.