Strona główna

Rasę kotów brytyjskich krótkowłosych hoduje się we wszystkich krajach Europy, w Rosji, Stanach Zjednoczonych oraz Australii. Jednak podczas gdy w Europie panuje moda na hodowanie kotów o wielu odmianach kolorystycznych, to w obszarze anglojęzycznym preferuje się odmiany niebieskie oraz srebrzyste pręgowane.

Dzisiejsza hodowla tej rasy zalicza się do stosunkowo łatwych. Kotki w regularnych odstępach czasu i bez komplikacji zachodzą w ciążę, a każdy miot przynosi na świat od pięciu do sześciu kociaków i to bez specjalnej ingerencji z zewnątrz. Kotki rasy brytyjskiej mają wrodzony instynkt macierzyński, dlatego też bardzo szybko zaczynają zajmować się swoimi małymi.

Koty tej rasy w zdecydowanej większości przypadków posiadają grupę krwi B. Każdy hodowca planujący posiadanie nowych kociaków jest zobowiązany do parowania kotów tej samej grupy krwi. Inaczej bowiem dojść może do poronienia albo urodzenia martwych kociaków.

Poprzez krzyżowanie rasy brytyjskiej z innymi rasami – szczególnie rasą perską – przedostał się do rasy brytyjskiej gen recesywny odpowiedzialny za długą sierść. Jeśli trafiły na siebie dwa koty z tym ukrytym genem, mogło się zdarzyć, że w ich miocie pojawił się „pluszowy”, długowłosy kociak. Takie „wypadki przy pracy” były początkowo ukrywane, a długowłose kociaki wykluczano z hodowli. Dopiero ostatnie lata przyniosły długowłosym wariantom rasy brytyjskiej mniej restrykcyjne oceny. Wiele towarzystw uznaje takie koty jako osobną rasę i próbuje wpłynąć na organizacje fenologiczne, tak żeby uznały długowłosych Brytyjczyków za rasę wystawową. Nazwy, które nadano takim kotom, to między innymi „Brytyjski Długowłosy”, „Highlander”, „Lowlander”.

Nie istnieją choroby, na które koty brytyjskie zapadają często albo regularnie. Niemniej jednak dzisiejsze koty tej rasy są nieco osłabione genetycznie, głównie poprzez próby ich rekonstrukcji po II wojnie światowej. Znane są przypadki zachorowań kotów rasy brytyjskiej m.in. na policystowatość nerek oraz kardiomiopatię przerostową. Obie te choroby, występujące także u rasy Maine Coon, opisujemy w osobnym artykule.