Strona główna

Kot kartuski uchodzi wśród hodowców za rasę nieprzeciętnie inteligentną. Szybkość, z jaką przyzwyczaja się do nowych miejsc i dynamika, która towarzyszy przyswajaniu się do nowych ludzi w jego otoczeniu mogą tylko o tym świadczyć. Nie bez przyczyny jest też nazywany w swojej ojczyźnie psim kotem – bardzo szybko bowiem uczy się aportować i reaguje, podobnie jak psy, na imiona, przybiegając bez zastanowienia. To koty, które praktycznie nie miauczą. A jeśli już zamiauczą, to bardzo cicho i raczej elegancko, niż płaczliwie. Hodowcy podkreślają często, że koty kartuskie bardzo głośno mruczą, a niejednokrotnie mruczenie zamienia się w świergotanie.

Ze względu na wyjątkową sierść, kot rasy kartuskiej czuje się na zewnątrz tak samo dobrze jak w domu. Jego muskularna postura i dynamiczny charakter nie pozwalają mu na typowo domatorski tryb życia. W przeciwieństwie do kota brytyjskiego (którego charakter często przypisuje się Kartuzowi), jest on bardzo szybki, dynamiczny i odrobinę psotliwy. Fakt, lubi siedzieć wygodnie w ciepłym miejscu, ale który kot nie lubi! Jednak podczas gdy ulubionym zajęciem Brytyjczyka jest długie wpatrywanie się przez okno w otaczający świat, to do najchętniej wykonywanych czynności kota kartuskiego będzie buszowanie po tym świecie. Ale wszystko zależy od nastroju – czasem Kartuz przybiera iście mnisią pozę i bije od niego raczej asceza, niż chęć pieszczot. Wtedy nijak nie da się go pogłaskać, przytulić czy wziąć na kolana. Ale bez obaw! To nie jest kot obrażalski! Wręcz przeciwnie – niebywałej inteligencji towarzyszy niezwykle rozwinięta uczuciowość. Nie wymusza niczego na człowieku, nie jest natrętny ani wybredny.

Dorosłe koty kartuskie nie starzeją się mentalnie. Bawią się tak samo chętnie i żwawo jak za beztroskich czasów bycia kociakiem. Wszelkiej maści piłeczki, zabawki i luźno stojące przedmioty nie stanowią dla niego absolutnie żadnej przeszkody.

Kot kartuski ma także hobby (oprócz łowienia myszy, dzięki czemu wkupił się w łaski francuskich rolników, zabawy ze wszystkimi napotkanymi robakami, pająkami i muchami, nie wspominając o biednych ptaszkach w naszym ogrodzie) – uwielbia chodzić za swoim właścicielem. Potrafi podążać za nim przez cały dzień i to bez wyraźnego powodu. Ot, takie przyzwyczajenie tego bardzo przyjacielskiego, ciepłego i lubiącego chodzić własnymi drogami kota.